De vicerectoren die voor de komende vier jaar aan de zijde van rector Paul De Knop zullen staan, zijn bekend. Yvette Michotte is de vice-rector die haar mandaat verlengd ziet en blijft dus vice-rector Onderwijsbeleid.

Jan Cornelis, die vier jaar geleden nog de strijd voor het rectorschap aanging met De Knop, zal nu Jean-Pierre De Greve opvolgen als vicerector Internationaal Beleid.

Het vicerectorschap Onderzoeksbeleid gaat naar Patrick De Baetselier, die verbonden is aan de faculteit Wetenschappen en Bio-ingenieurswetenschappen.

De voor studenten belangrijkste vice-rector, de vicerector Studentenbeleid, is voor de volgende vier jaar gevonden in de persoon van Viviane Jonckers. Zij treedt in de voetsporen van Helène Casman, die vorig academiejaar afscheid nam van haar mandaat als vicerector.

Het gehele project staat of valt echter met de al dan niet toezegging van minstens een miljoen euro aan subsidies. In eerste instantie kijkt men hiervoor richting Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Aanstaande maandag (24/09) verwacht men op die aanvraag een antwoord. De toezegging van de nodige subsidies is onontbeerlijk in het gewenste financieringsplan dat eenderde van de financiering voorziet via subsidies, eenderde via eigen middelen en het resterende deel via pre-financiering door de talrijke scholengroepen die gebruik maken van het zwembad. Desgevallend kijkt men ook naar alternatieve uitbatingsvormen (eigen beheer, publiek-privaat of publiek-publiek).

Tot de subsidies definitief worden toegekend, kan nog niets met zekerheid worden gesteld. “Ook een mogelijke herbestemming of de volledige afbraak van het zwembad houden we nog achter de hand indien er onvoldoende middelen beschikbaar worden gesteld”, verklaart Van de Wiele.

Vakgroepsspecialisten beraden zich alvast over alternatieven voor LK-studenten, die om en bij de twaalf uur per week van het zwembad gebruik maken voor hun praktijlessen. “Er zou een spreiding van de aquatische activiteiten over de verschillende leerjaren heen kunnen plaatsvinden. Zo zouden dit academiejaar de LK-studenten alsnog alle activiteiten uitoefenen in hun curriculum. Afhankelijk van de beschikbaarheid zouden we ook tijdelijk kunnen uitwijken naar zwembaden in de regio, bijvoorbeeld in Elsene.”

Wanneer de renovatiewerken van start gaan, is nog niet bekend.

Joren Janssens

Deze tros muzikanten schippert ergens tussen hip hop, soul en funk en jammer genoeg raakten ze kant nog wal. De coherentie binnen de band was ver te zoeken, alsook het talent. Harcum heeft dan wel een timbre waar enigen jaloers op kunnen zijn, maar weet het helaas niet op de juiste manier te gebruiken. Terwijl zij het handvol aandachtigen de nacht al dansend trachtte binnen te loodsen, verdween de rest van de band uit haar ooghoek en bleven daar dan ook. Op verdere variatie was er evenmin hoop. Als toemaatje nodigden Mo&Grazz dan weer wel de zangeres uit die door het leven gaat als Voice. Die zoektocht kan men in Vlaanderen dus ook al staken.

Warm noch koud kregen we het hiervan, maar vermits het einde van Bruksellive met een rotvaart naderde konden we ons geen betere kandidaat inbeelden dan Mo&Grazz om de overblijvers in slaap te wiegen.

Paola Verhaert

Het was al een halfuur voorbij middernacht toen BRNS de eerste noot op het publiek afvuurde en direct klopte het plaatje volledig. Onmiddellijk merkte je dat ze gingen voor gemillimeterde perfectie en niets minder dan dat. Dit leverde nogal wat spreekwoordelijk vuurwerk op bij Here Dead He Lies. Alleen al de drumlijn van dat nummer intrigeert meer dan de hele set van Nouvelle Vague. Ook wanneer ze het tempo iets laten zakken met Deathbed spelen ze als bezeten hofnarren een spel met verwachtingen en verschillende muzikale versnellingen.

Het feest werd moeiteloos verder gezet met de publiekslieveling Mexico. Het bewijs dat veel gekanaliseerde energie hand in hand kan gaan met een grenzeloze creativiteit. De microfoons hadden wat luider mogen staan maar dat zal wel de fout zijn geweest van Joke Schauvliege.

BRNS kon het podium verlaten met een brede glimlach en voldaan gevoel, want de concurrentie bevindt zich nu uit het zicht achter een verre horizon.

Piet Van De Velde

Het gevoel dat overheerste bij hun set is dat ze hun uur speeltijd koste wat kost vol wilden krijgen. Het gevolg is dat je een handvol songs te horen krijgt die er stevig staan, maar ook een resem van songs die zich nog in embryonale fase bevinden. Chapeau, dat ze het experiment opzoeken en buiten de lijntjes durven kleuren, maar het blijft nog vooral een werk van hit and miss. Zo blijft het, ongeacht hoe en vogue het wel niet is om je stem te vervormen, altijd verkeerd om een autotune te gebruiken voor een respectabele rockband. Niet dat er iets mis is met stemvervormers, maar autotune klinkt zo hopeloos gedateerd.

Toch kropen de mannen van Sleepers’ Reign uiteindelijk toch wat meer uit hun cocon en toonden ze waarom deze band de zilveren plak won in de Rockrally. Ze kunnen dan zeer hypnotiserend werken alsof M83 lessen heeft gekregen van Franz Mesmer en dat wijst op klasse. Jammer dat ze er zolang mee hebben gewacht om dat te delen.

Piet Van De Velde

Hoewel de omstandigheden zich best verleenden tot een post-folk, -blues, -modern, -geval onderonsje, leek het Groentheater deze mening niet te delen. Vele festivalgangers trokken naar de verre uiteinden van het park of nestelden zich net ver genoeg van het podium om nog slechts de occasionele hoge noot mee te krijgen. Echt kwalijk kunnen we het deze mensen echter niet nemen. Het uurtje lang dat Flying Horseman van jetje gaf op de Jupiler stage had evengoed enkele minuten lang kunnen duren. De monotone fundamenten van nagenoeg elk nummer prikkelden allesbehalve de attentie van het publiek, waardoor het nu-hebben-we-het-wel-gehoord-gevoel na enkele songs sterk overheerste.

Lof is echter wel op zijn plaats voor Bert Dockx, gezegend met een stem die het handelsmerk van de band, donkere en dreigende romantiek, volledig draagt. Een goede ruiter maakt echter nog geen goed paard. Zolang Flying Horseman de contouren van hun genre, hoe ze dat ook willen benoemen, te categorisch aflijnt, dreigt dit gezelschap zichzelf te blijven vervloeken.

Paola Verhaert

Laatstgenoemde was dan ook alles wat je verwacht van een Française: een mierzoete stem, een dosis charisma waar Carla Bruni een puntje aan kan zuigen en een garderobe als het ware gedirigeerd door Lagerfeld. Ook Mareva Galanter, een voormalige beauty queen, deed duchtig haar best om zich van dit personage te distantiëren met als middel heel wat gespiek van Karen O. Naast deze visueel evidente inspiratiebron kroop de band duidelijk ook in de muziekdoos van de jaren tachtig - Nouvelle Vague is tenslotte een coverband – en trok er onder anderen Master & Servant van Depeche Mode, Ever Fallen in Love (With Someone) van The Buzzcocks en Human Fly van Cramps uit.

Stuk voor stuk goede nummers, dat wel, maar niet altijd onder het bewind van Nouvelle Vague. Neem nu God Saves the Queen van Sex Pistols, oorspronkelijk een rauw punknummer pur sang, en laat dat nu net de essentie zijn die verloren gaat in de vorm van een bossa nova-chanson. De gimmick van het stelletje heupwiegende Fransen bleef onveranderd sinds 2004, toen de te smaken cover van Joy Divisions Love Will Tear Us Apart zijn entree maakte in onze platenkast. Het nieuwe is er ondertussen dus af, maar aan de opkomst te zien zal Nouvelle Vague ongetwijfeld kunnen blijven rekenen op een welwillend luisterend oor in Brussel.

Paola Verhaert

De eerste twee nummers, Keep Running en Left My Mind, zouden meteen de toon zetten voor het vervolg van de set: strak en uitgebalanceerd. Het afgelopen jaren hebben deze jonge leeuwen heel wat concertkilometers verzameld, en dat is eraan te zien: live staat Meridians als een huis. Reach Something maakte ons dan weer duidelijk waarom de band al eens aan The Kooks wordt gelinkt, al is het ons inziens eerder een The Subways voor volwassenen. Positief bedoeld.

Het akoestische gedeelte, dat na een kwart concert werd ingezet, kon blijven bekoren en toen Plastic Hearts werd ingezet, zagen we enkele meisjesharten terstond gebroken worden. Een beetje dandy kent zijn pappenheimers, zo ook frontman Benoit Leclercq: de handjes gingen een eerste keer hard op elkaar toen een cover van (het helaas al te vaak gecoverde) You really got me van The Kinks het Groentheater ingeblazen werd. Hoogtepunt van de set was het duo Our Revolution/Say it wrong tonight, twee dijken van songs die wat ons betreft meteen radiowaardig zijn.

Met het einde in zicht werd de spanningsboog wat losser: het vaatje breaks-en-klapmomenten moet met mondjesmaat gebruikt worden, en dat deden Meridians op het einde net iets te veel om goed te zijn. Het weze hen bij deze vergeven.

Ruben Claesen

“Het volgend liedje heet Summer, en ’t is om op te dansen.” Het publiek aan de Br(ik Stage liet het zich geen twee keer zeggen, al was het geen kolkende massa daar vanvoor, maar eerder een slabakkend zijriviertje van de Lesse. Akkoord, er werden zo’n dertig paar knieën achtereenvolgens gebogen en gestrekt, schoudergewrichten bewogen mee en heel soms zelfs deed een duo mooie billen hetzelfde. Enkele Br(ik-medewerkers waagden zich zelfs aan een Slavische dans.

De muziek dan. Nummers met dansoogmerk als Ghost Town doen altijd wel wat er van hen gevraagd wordt. Het Janez Detd-achtige Always holding on had voor ons dan weer niet gehoeven, en de metaluitstap op het laatst was helemaal overbodig (we waren nog niet bekomen van de Helden van het Harde Metaal van (the)1984). Zichzelf niet helemaal serieus nemen is soms best oké, maar een minimum aan self esteem is echt wel een vereiste om het verder te schoppen dan band-voor-hippiehuwelijken.

Ruben Claesen

Natuurlijk komen er vlagen Black Keys aanzetten tijdens hun optreden, maar Barefoot kopieert niet en breit ook niet verder op het repetoire van de Keys. De groep haalt zijn mosterd regelrecht uit deelfde platenkast. Soms lukte dat vrij aardig maar sommige songs waren nog dat tikkeltje te flauw om te kunnen overtuigen.

Het is ook altijd netelig wanneer een groep zich waagt aan grote klassiekers, want iedereen heeft deze songs al eens gespeeld en ze klinken dan ook vaak maar als flauwe doorslagjes van het origineel. Zeker een All Along the Watchtower van Jimi Hendrickx valt binnen deze categorie. Het gevaar om als een cliché over te komen verdriedubbelt wanneer een rockgroep wilt experimenteren met rap. Gelukkig brengen ze het er al bij al niet zo slecht af en geeft rapper Samuel L. Funkadelic nog een extra boost aan hun optreden.

Barefoot & The Shoes is waarschijnlijk op weg om een groep te worden wiens plaat essentieel zal worden voor een roadtrip met een aftandse Ford door het snikhete Louisiana. De songs zijn daar nu nog niet klaar voor maar het potentieel zit er wel.

Piet Van De Velde